14 juni 2016

Wat begon als een rustige dag, werd een dag vol ontmoetingen. Zelfs tot het laatste moment, tijdens de 5 minuten durende treinreis terug naar huis, mocht ik weer mensen in de ogen kijken. Met een lach, een traan en allen met een open blik.

Een van de ontmoetingen die mij vandaag bij is gebleven, waren twee vriendinnen die vanuit een koffietent hadden gezien waar ik mee bezig was. Het was sowieso fijn dat ze daarna naar mij kwamen, maar wat ik het leukste vond, was dat ze door… de tekst op mijn bord, elkaar twee minuten in de ogen hadden gekeken. Met het nodige lachen en dat mag toch ook? Als ik al iets hoop te bereiken naast de mooie ontmoetingen, dan is het wel dat nog veel meer mensen elkaar weer bewust aan gaan kijken en echt contact maken.

IMG_20160614_150926Want daar heb ik gelukkig niet het alleenrecht op. Zoals ik al eerder schreef, is de manier om verbinding te maken door oogcontact al eeuwenoud. Zo hoorde ik vandaag over nog veel meer mensen die dat ook doen, zoals Oogcontact (zie hun facebookgroep) die afgelopen zaterdag met tientallen mensen in Utrecht zat om contact te maken. Ik heb me meteen aangemeld om op de hoogte te blijven van een volgend evenement.

Daarnaast zijn veel mensen die tegenover mij komen zitten, privé of voor hun werk/passie ook bezig met verbinding maken. Bijvoorbeeld door het maken van muziek, gedichten of het geven van counseling, biodanza en trainingen in compassie. Mensen die mij echt in het hart raken door hun liefde voor een mooie wereld. En eigenlijk geldt dat voor iedereen die naast/tegenover mij komt zitten en openstaat voor contact met een volslagen onbekende.

Dankjulliewel dat ik jullie vandaag mocht ontmoeten. Ik heb genoten van de momenten die ik met jullie heb gedeeld.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *