7 juni 2016

Morgenochtend ben ik er weer, op Utrecht Centraal. Wat is precies mijn doel? Die vraag kreeg ik vorige week natuurlijk vaak, toen ik daar voor het eerst zat. Net als de vraag over wat moet of mag; zijn er dan regels?

Mijn doel is om verbinding te krijgen met mensen. Hiervoor heb ik gekozen voor een eeuwenoude techniek; elkaar twee minuten aankijken.Dat sluit aan bij deze wereld, waarin zo veel mensen op zoek zijn naar vrijheid en verbinding tegelijkertijd. Geen verplichtingen…, geen verwachtingen; gedurende twee minuten hebben de ander en ik de intentie met elkaar verbonden te zijn. Niets meer en niets minder. Dat geeft een hele vrije en unieke verbinding.

Dit wil ik graag delen; hoe mooi het is om verbonden te zijn en om in iemands ogen te mogen kijken. Dus als het mag, dan plaats ik een foto op Instagram en facebook van de ogen waarin ik heb mogen kijken. Op zich is dat niet hetzelfde als de verbinding te ervaren, maar wie weet inspireert het iemand. Om zelf ook weer eens bewust in de ogen van familie, vrienden, geliefden en zelfs onbekenden te kijken.

Het enige wat belangrijk is, is dat beide mensen zich er prettig bij voelen om elkaar in de ogen te kijken. Je mag altijd zeggen “nee, dank je”. Meer regels zijn er eigenlijk niet. Ja, ik vind het makkelijker om me te verbinden als ik niet praat. Maar als iemand de moed heeft gehad om tegenover mij te gaan zitten, maar liever wel praat, want het is al spannend genoeg? Geen probleem. Net zoals lachen, tranen in de ogen krijgen, knipperen, niet de twee minuten vol maken en achteraf praten. Het mag allemaal. Het gaat erom dat je allebei de intentie hebt om met elkaar verbonden te zijn en elkaar daarin respecteert; meer regels en doelen zijn er niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *