8 juni 2016

“Zij? Met zo’n bord? Daar is zij toch niet het type voor?” Vorige week was ik nog niet eens begonnen of ik had al met het eerste vooroordeel te maken. De mensen achter mij op de roltrap vonden het blijkbaar buiten hun verwachtingspatroon dat ik, gewoon, netjes verzorgd en met een leuk jurkje aan, zoiets zou gaan doen.

IMG_20160603_233925Daarnaast zijn er heel veel opvattingen waarom ik dit zou doen “Jij bent vast psycholoog“ ”Voor welk project doe je dit” “Doe je dit voor je studie?” Die laatst…e heb ik echt heel vaak gehoord en stiekem moet ik daar erg om glimlachen, want mijn studie heb ik al meer dan tien jaar geleden afgerond. Bovendien had die ook niets te maken met wat ik nu doe. Waarom ik dit dan wel doe? Omdat ik het leuk vind. Gek genoeg heeft niemand dat in één keer geraden.

Maar, zo heb ik ontdekt, ik heb blijkbaar ook opvattingen en dingen die ik dus niet had verwacht. Van te voren had ik geen idee wie tegenover mij zouden gaan zitten, wat voor types, leeftijd, etc en ik dacht dat ik er volledig open in ging. Toen een man mij na afloop van ons oogcontact vertelde, dat hij directeur is bij een groter bedrijf, moest ik tot mijn schaamte bekennen dat ik blijkbaar toch wel vooroordelen had. Onbewust had ik van mensen met bepaalde functies namelijk niet verwacht dat zij zo’n moment zouden willen delen.

Gek eigenlijk. Als ik iets heb gemerkt in de slechts twee dagen dat ik dit nu heb gedaan, is dat er geen duidelijke overeenkomst is tussen de mensen die tegenover mij zijn gaan zitten. De jongste persoon van wie ik de leeftijd weet was 20 en de oudste 85. Ik gok dat ik evenveel mannen als vrouwen in de ogen heb gekeken. Met goedkope en dure kleding aan. Parfum, zweet, bierlucht, ik heb het allemaal geroken. Het doet er niet toe.

Al die mensen hadden één belangrijke overeenkomst; ze staan open voor verbinding. Daar hoef je namelijk geen type voor te zijn, dat is voor iedereen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *