Het begin

Op 1 juni 2016 schreef ik voor mijn werk een blog over verbinding maken. Hierin schreef ik onder andere over de eeuwenoude techniek om voor twee minuten oogcontact te hebben. Die techniek kende ik al jaren en heb ik altijd bijzonder gevonden. Een dag later lag ik ’s avonds in bed en ik dacht: “hoezo vertel ik aan mensen dat ze hier iets mee moeten? Ik ga er zelf iets mee doen!” Het idee begon door mijn hoofd, mijn hele lijf te stuiteren en de naam Twee minuten verbinding was geboren.

IMG_20160603_233925Aangezien ik de slaap totaal niet kon vatten, maakte ik direct een facebook en twitter account aan. Erg voorbarig, want ik had nog geen groter plan, behalve dan dat ik bedacht dat ik de volgende dag op een station zou gaan zitten met een bord met de tekst “Mag ik in jouw ogen kijken? – Twee minuten verbinding” Als ik dat tenminste nog zou durven de volgende dag. De volgende morgen bij het ontbijt maakte ik voor het eerst in mijn leven een instagram account aan en schreef de tekst op een groot stuk karton.

Toen kwam de grootste stap.. daadwerkelijk naar Utrecht Centraal gaan.. Een uur later was ik nog steeds thuis, druk bezig om moed te verzamelen. Weer een uur later was ik nog niet verder en hield ik mijzelf het motto voor dat mij de afgelopen jaren al vaker ergens doorheen heeft geholpen “Wat is het ergste dat kan gebeuren?”

  • Angst: Dat ik de enige idioot ben die twee minuten oogcontact wil om verbinding te maken.
    Antwoord; Dan zou ik daar een tijd voor niets op het station zitten. Heel jammer, maar word ik daar veel slechter van? Niet echt.
  • Angst: Dat de politie mij weg stuurt
    Antwoord: Dan ga ik buiten op het Neude zitten.
  • Angst: Dat er heel veel mensen naar mij kijken.
    Antwoord: Ja, dat is wel even slikken. Op die manier de aandacht op mij vestigen is niet mijn ding. Ik wil echt heel graag, maar dit is eng, echt eng. Weet je, ik kan altijd weer naar huis. Dus ik ga gewoon, ik ga het doen!

KookwekkerEn ik pakte snel mijn spullen en ging op weg, voordat ik mij kon bedenken. Onderweg naar Utrecht Centraal hield ik de tekst angstvallig naar mijzelf gekeerd, nog niet klaar om vragen te beantwoorden. Daar aangekomen eerst naar de Action gegaan om een kookwekkertje te halen en toen ging ik daadwerkelijk zitten, in de stationshal op het bankje tussen perron 7 en 8.

Het was een dag om nooit te vergeten. Na een paar minuten kwam de eerste persoon naast me zitten, we draaiden naar elkaar toe en vonden onze verbinding. En er volgden nog meer die dag, heel veel meer. Het was zo gaaf om te doen, om met iedereen een uniek moment te beleven, om zo verbonden te zijn. Pas toen ik thuis kwam, liet ik alle spanning los. Dit was zo spannend geweest en ook zo overweldigend en gaaf. Ik had nog steeds geen groter plan, maar wist zeker dat ik dit vaker zou gaan doen. Gewoon, omdat het zo bijzonder was.

Eén reactie

  1. Ik heb je zien kijken, daar in Utrecht Centraal, ik heb je zien zién, elkaar zien zién, en ik vond het prachtig ! Twee minuten uit de tijd stappen, twee minuten een ander zien en daardoor denk ik twee minuten heel erg jezelf zijn. Ik vond het zo poëtisch !
    Ik heb mijn trein richting België net niet gemist en daar heb ik nu eigenlijk een beetje spijt van… Volgende keer !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *