Kwijt

“De verbinding in Nederland is kwijt” vertelden meer dan vijf mensen mij gisteren. Een van hen was een vrouw die de afgelopen maanden heftig en tegelijkertijd prachtig werk had verricht bij de vluchtelingen in Lesbos. Hoe kan er op zo’n plek meer verbinding zijn terwijl wij hier alles hebben? Het deed mij denken aan een verhaal van mijn oma.

img_20160922_183848Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden de middelen steeds schaarser en de situatie steeds dreigender. Mensen vonden elkaar; in het verzet, vanuit ideologie, uit naastenliefde of praktische overwegingen. Mensen hadden elkaar nodig. Toen de bevrijding kwam, vielen ze elkaar in de armen en zeiden dat ze elkaar altijd zouden blijven helpen. Al binnen twee maanden, toen de spullen Nederland binnen kwamen, was er van deze idealen niet veel meer over. Mensen hadden elkaar niet meer nodig om te overleven, maar namen genoegen met het geld van onze geallieerde vrienden. Ze graaiden, werden bang dat anderen meer zouden krijgen dan zij en keken niet meer naar elkaar om.

De angst dat anderen meer krijgen en jijzelf niets, zit diep geworteld. Eigenlijk gek. In de tijd dat er tekorten waren, probeerden mensen natuurlijk ook genoeg voor zichzelf te bemachtigen, ze moesten immers blijven leven. Toch waren ze bereid om elkaar te helpen. Met de komst van de welvaart, sloop de mentale armoede naar binnen; angst en wantrouwen. Ergens logisch, want op wereldniveau heeft de rijkste familie momenteel zoveel vermogen dat ze iedere persoon op aarde 70 miljoen zouden kunnen geven. Dollars weliswaar, maar toch..

Het is dus niet gelijk verdeeld op de wereld. En ik zou nog dagenlang kunnen schrijven over dit soort misstanden. Maar ik kan niet veranderen wat andere mensen doen. Dat die rijkste familie ervoor kiest om miljoenen mensen in armoede te laten leven en vluchtelingen te laten verpieteren, dat kan ik niet veranderen. Dat veel mensen in Nederland blijkbaar geen verbinding meer aangaan kan ik ook niet veranderen. Ik kan alleen maar kiezen wat ik zelf doe en dat is verbinding maken. Met de lieve en fantastische mensen om mij heen, door Twee minuten verbinding en ook door Lekker Los.

dsc_0128En daarbij ontmoet ik de mooiste mensen. Zoals die vrouw gisteren, die maandenlang vluchtelingen heeft geholpen. Niet wachten tot iemand anders zorgt voor een mooiere wereld, maar het gewoon zelf doen. Net als al die andere mensen die ik gisteren in de ogen heb mogen kijken; zij maakten de wereld ook mooier. Weliswaar door te benoemen dat de verbinding in Nederland kwijt is, maar ook door daar gedurende twee minuten verandering in te brengen en de verbinding juist wel aan te gaan.

Dankjulliewel voor de prachtige verbindingen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *