Geïntimideerd

Voelde ik mij geïntimideerd? Ja. Zijn blik was strak en heel doordringend op mij gericht of volledig afgewend. Hij kwam dichterbij en liep weer weg. En iedere keer dichterbij. Hij communiceerde niet met woorden, gaf geen antwoord op mijn vraag. Toen ging hij zitten, haaks, dus met zijn rechterzijkant naar mij toe. En over zijn schouder loerde hij naar mij. Of wendde na een paar tellen zijn blik weer af.

clipboard03Hij schoof steeds dichterbij, tot hij tegen mijn been aan zat. Ik haalde diep adem en had aan de ene kant het vertrouwen dat mij niets zou gebeuren en tegelijkertijd vond ik het ook een beetje eng. Plots greep hij mijn voet vast (ik zat in kleermakerszit). Toen voelde ik dat het geen grijpen was, hij klampte zich er aan vast.

Hij kon niet communiceren zoals jij en ik dat gewend zijn, maar zijn behoefte aan verbinding was er niet minder om, misschien zelfs meer; juist omdat het voor hem zo moeilijk is. Hoe heftig moet het zijn om zo gevangen te zijn in je eigen lijf en je niet te kunnen uiten naar anderen? Hoe je vastklampen aan een voet de enige manier is om duidelijk te maken hoe graag je verbonden wilt zijn. Want ook hij had slechts behoefte aan contact. Verbinding is echt voor iedereen.

 

-> Update; Vanmiddag zat ik weer op het station en kwam deze man ook weer zitten, vergelijkbaar met hoe hij gisteren ging zitten. We hielden elkaars handen vast en toen hij voelde dat mijn vingers koud waren, deed hij mijn handschoenen uit en wreef ze warm. Mooi hè.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *