Wetenschap, verbinding en waarom niemand je begrijpt

Veel mensen met wie ik verbinding maak, voelen zich niet volledig begrepen, als persoon of in hun grootste passie. Of het nu gaat om geluk, het leven zelf, een baan, liefde, muziek of iets anders dat jou beweegt; er zullen misschien een paar mensen zijn die hetzelfde voelen, maar de meerderheid van de mensen zal het niet volledig begrijpen. Wat allemaal uit te leggen is aan de hand van één simpele grafiek.

FrequentieHier is mijn “wetenschappelijke” benadering waarom er vrijwel niemand is die jou volledig begrijpt, terwijl het tegelijkertijd mogelijk is om met iedereen verbinding te vinden. Iedere persoon heeft zijn/haar eigen frequentie. Een getal, wat opgebroken kan worden in een frequentie per karaktereigenschap. In de grafiek zie je drie frequenties.

Hoe frequenties kunnen leiden tot verbinding

Wanneer je iemand ontmoet op een feestje (of trein station) is het makkelijk om in gesprek te raken als je een gedeelde interesse hebt, iets wat je allebei in het dagelijks leven doet zoals jagen. Soms heb je ook direct een klik met iemand, terwijl je nog niet weet wat je gemeenschappelijk hebt. Op een onderbewust niveau heb je allebei aangevoeld dat bepaalde eigenschappen dezelfde frequentie hebben. Des te meer frequenties overeenkomen, des te vertrouwder het voelt en des te makkelijker het is om een diepgaande verbinding te ervaren. Je zit letterlijk op dezelfde lijn, in de grafiek ben je allebei een A of allebei een B.

Hoe frequenties kunnen leiden tot onbegrip

Clipboard06Stel je voor dat je persoon B bent. Persoon A en jij hebben best wat overeenkomst qua frequentie, omdat deze even breed is. Laten we zeggen dat jullie beiden even opgewekt zijn, tenminste voor de buitenwereld. Zodra jullie in gesprek raken, kan persoon B volledig begrijpen wat zorgt dat A zo opgewekt is. Uiteindelijk is dit allemaal binnen B’s bereik. Maar zodra B gaat praten, zal persoon A maar voor de helft begrijpen waar B het over heeft. Niet omdat A het niet wil, maar A kan simpelweg niet voelen wat B voelt, omdat het buiten A’s bereik is. A kan het idee hebben dat B overdrijft, te veel uitweidt, etc. Terwijl B denkt dat A niet geïnteresseerd is, wat B teleurstelt; van alle mensen zou A hem of haar toch moeten begrijpen, ze hebben toch iets gemeenschappelijks.. Wat slechts gedeeltelijk waar is en zo tot onbegrip kan leiden.

Hoe hoger de piek, des te gevoeliger iemand is. In de grafiek is C een hoog sensitief persoon, tenminste voor een bepaalde eigenschap. Maar C krijgt het lastig als C in een kamer zou zijn met alleen maar A’s en B’s; zowel de hoogte als breedte van de frequenties verschillen, waardoor het moeilijk zal zijn verbinding te maken. Dit gebeurt bijvoorbeeld bij sommige mensen met een uitzonderlijk hoog IQ, maar die op sociaal vlak geen contact kunnen maken met anderen. C voelt zich niet erkend in zijn buitengewone vaardigheden terwijl A en B geen idee hebben waar C het over heeft.

Niemand zal je begrijpen terwijl je met iedereen kunt verbinden

Laten we er van uitgaan dat iedereen minstens 1000 eigenschappen heeft, sommigen zijn dominant (brede frequentie), anderen nauwelijks aanwezig (smal) en allemaal met hun eigen gevoeligheid (hoogte). Tel ze bij elkaar op en iedereen heeft z’n eigen unieke mix, die ook nog verandert over de tijd door de dingen die we leren en ervaren.
Ik ben nooit goed geweest in statistiek (voor mij een smalle en lage frequentie), maar ik weet zeker dat de kans heel erg klein is dat je ooit iemand ontmoet met wie je dezelfde frequenties hebt voor alle eigenschappen. Daardoor is het waarschijnlijk dat niemand je ooit volledig zal begrijpen.

Klinkt dat deprimerend? Bekijk het van de zonnige kant. De kans is net zo klein dat je iemand ontmoet met wie je niets gemeenschappelijks hebt. Uiteindelijk zal er toch één ding zijn met een vergelijkbare frequentie.

En dat is waar het oogcontact bij komt kijken.

clipboard31Met woorden zal je niet altijd in staat zijn om in twee minuten te ontdekken wat je gemeenschappelijk hebt. Terwijl je onderbewuste veel sneller is. Door alleen te kijken en niet afgeleid te worden door te praten, zal je altijd iets vinden wat je herkent; zelfs als dat alleen die smalle en lage frequentie is voor statistiek die je allebei hebt. Ergens vinden de twee onderbewusten een overeenkomst en de verbinding is gelegd. Wat goed voelt, want je wordt erkend in een deel van wie je bent.

Het verklaart ook waarom iedere Twee minuten verbinding uniek is. Waarom sommige verbindingen echt nuchter voelen en anderen zeer spiritueel. Waarom sommige sprankelend zijn en anderen meer serieus. Emotioneel of toch eerder rationeel. Waarom het kan voelen alsof ik mensen al jaren ken. Spectaculair? Valt wel mee, het staat allemaal in de grafiek.. 😉

Eén reactie

  1. Pingback: Dezelfde ogen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *