Waarom vriendschap

Waarom gaan we vriendschappen aan? Afgelopen week was dit de hoofdvraag in een science café waar ik als toehoorder was. Vriendschap draait natuurlijk om verbinding, waardoor ik erg nieuwsgierig was naar de bevindingen en of dit ook een wetenschappelijke verklaring zou kunnen geven voor Twee minuten verbinding.

   Vriendschap of in het algemeen verbinding aangaan met een ander; doen we dat vanuit een egoïstisch belang, omdat we het zelf nodig hebben, of is het een altruïstisch belang, omdat we het doen voor de ander? Waarom gaan mensen zitten, als ze mij zien zitten met mijn bord? Doen ze het om mij een plezier te doen of doen ze het voor zichzelf? En waarom doen ik het?

De drie wetenschappers benaderden vriendschap vanuit hun expertises; de verbinding tussen mens en dier, de oude filosofen en social media. Dieren waar goed voor gezorgd wordt zijn trouw, maar komt dat door onvoorwaardelijke liefde of door volledige afhankelijkheid van hun baasje voor hun basisbehoeften zoals eten en onderdak. In de oudheid waren er geen sociale voorzieningen, waardoor het een financiële noodzaak was om verbindingen aan te gaan om de overlevingskans in moeilijke tijden te vergroten. En bij iedere nieuwe communicatie technologie roepen de pessimisten dat dat het einde betekent van echte persoonlijke verbinding, maar dat is nog steeds niet gebeurd.

Twee minuten verbinding vanuit die expertises belicht; er doen natuurlijk geen dieren mee en er is ook geen sprake van afhankelijkheid van eten of onderdak. Ook is er geen financiële afhankelijkheid waarom anderen of ik de verbinding aangaan. Alle oprukkende social media zorgen er zeker voor dat een aantal mensen mijn bord niet eens zien, omdat ze zo aandachtig naar hun telefoon kijken. Aan de andere kant zorgt dat er juist voor dat mensen die het bord wel zien, extra positief zijn omdat het zo’n verschil maakt met die telefoonstaarders.

Dus waarom gaan anderen en ik dan juist die verbinding aan? Zijn we dan op een andere manier afhankelijk van elkaar, is het gevoel verbonden te zijn noodzakelijk om te overleven? Voor anderen kan ik niet spreken, voor mezelf wel; natuurlijk ga ik de verbinding aan omdat ik het zelf zo mooi en belangrijk vind om verbonden te zijn, wat een egoïstische gedachte is. Maar zonder deze overtuiging zou ik het niet vanuit mijn hart kunnen doen. Ik hou oprecht van verbinding. En de vele bevestigingen dat het anderen blij maakt, ze tot rust brengt, gelukkig maakt, ja, ook dat maakt mij gelukkig, wat altruïstisch is.

Wellicht gaan altruïsme en egoïsme in dit geval samen. Toch denk ik dat het eigenlijk iets anders, iets groters is. Iets wat tijdens het science cafe niet aangetoond kon worden, iets wat de wetenschap nog nooit volledig heeft kunnen omvatten, noch kunnen meten; liefde. Gewoon belangeloos, een liefdevol moment van twee onbekenden voor twee minuten op een onbekend bankje. Daar kan geen wetenschap tegen op.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *