Werk en verbinding

Verbaasd keek ik mijn zoontje aan. Op de vraag “Wat wil je vandaag gaan doen?” was zijn antwoord “Verbinding maken”. Waarop hij uitlegde; naar Amsterdam en daar handen vragen voor de Muur van verbinding. Later die dag voegde hij eraan toe “Omdat je het al lang niet meer hebt gedaan en het anders misschien niet meer gaat doen.” De logica van een vijfjarige, daar kan ik niet tegenop.

Bovendien had hij gelijk. Sinds ik met mijn nieuwe baan begonnen ben, is verbinding maken opeens heel anders. Voor Twee minuten verbinding en Muur van verbinding heb ik vrijwel geen tijd. Beide initiatieven zijn manieren om vrijblijvend voor een kort moment verbonden te zijn. De meeste verbindingen die ik nu maak zijn op mijn werk. Hoe leuk het ook is, veel verbindingen zijn niet vrijblijvend, ze zijn noodzakelijk om het werk goed te kunnen doen.

Wanneer verbinding volledig vrijblijvend is, heb ik niet het gevoel dat ik iets moet doen. Ik weet dat de verbinding er zal zijn; elke keer anders, uniek op z’n eigen manier. Ik heb geen doel, geen verwachting van hoe het zal of moet zijn. Daardoor kan ik loslaten, vertrouwen en bewonderen wat er is.

Daardoor is werk ook uitdagender. Natuurlijk wil ik dat mijn nieuwe baan gaat lukken. Ik moet er toch voor zorgen dat ik succesvol zal zijn en heb een beeld bij hoe de samenwerking zou moeten gaan. Inderdaad, ik moet dan heel veel, vooral van mezelf.. En dan was ik afgelopen twee weken verbaasd en gefrustreerd dat een bepaalde verbinding maar niet wilde lukken.

Tot vandaag. Op de Dam realiseerde ik me dat verbinding zich niet laat controleren. Pas als ik vrij ben in mijn hoofd, zal ik die verbinding kunnen laten werken. Loslaten van het doel dat ik van mezelf moet bereiken en vertrouwen. Zoals een goede vriend me eerder deze week stuurde “Vertrouw dat als het antwoord nee is, er verderop een betere ja te vinden is.”

Zolang ik gefocused ben op hoe de verbinding zou moeten werken volgens mijn hoofd, zie ik niet welke mooie paden er nog meer zijn waardoor het wel zou kunnen werken. Daarom ga ik op reis; ik vertrek uit mijn hoofd en ga verderop kijken. En dankzij mijn zoon ben ik daar vandaag mee begonnen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *