Slecht gedrag

Er zitten meer sluiers voor de liefde dan je je kunt voorstellen en ze zijn allemaal klaar om verwijderd te worden. Ik zal één van mijn levenslessen delen waarom slecht gedrag een liefdevolle daad is.

Mijn vijfjarige zoon is de meest liefdevolle persoon die ik ken, maar zo af en toe botsen we. Wanneer hij voor de tiende keer uit bed komt wanneer hij eigenlijk hoort te slapen, wordt mijn humeur er niet beter op. Er zijn dagen, na een lange dag op het werk, hormonen in hun ergste staat, enz. dat ik er niet zo goed mee om kan gaan als op mijn beste dagen. Na een paar keer het rustig geprobeerd te hebben, word ik daarom boos en beveel ik hem naar bed te gaan. Dit gebeurt er als volgt.

Hij begint terug te schreeuwen. Ik word nog bozer. Hij wordt nog bozer. I raak gefrustreerd. Hij raakt gefrustreerd. Ik schreeuw. Hij schreeuwt. Als het echt te erg wordt, pak ik tenslotte zijn lievelingsknuffels af. Immers, opvoedmethodes zeggen je allemaal om grenzen te stellen en niet toe te geven aan je kind. Dat vind hij zo erg, dat hij zich overgeeft en in bed blijft, net zo lang tot hij zich in slaap gehuild heeft. En ik uitgeput op de bank plof, me rot voelend dat hij in zijn eentje ligt te huilen, schuldig dat ik me zo heb laten gaan en mijn felle gedrag afkeurend. En natuurlijk zijn we dan al een uur over bedtijd heen.

Het maakt niet uit of je in precies dezelfde situatie zit. Er zijn zo veel situaties waarin we ons slechte gedrag afkeuren, zoals met roken. Wetenschappelijk is aangetoond dat roken slecht is voor je gezondheid. Je bent je er dus bewust van dat je jezelf schade toebrengt en zelfs aan anderen. Iets in jou weet dit en veroordeelt je “slappeling. Hoe kun je jezelf dit aandoen?”. Dat gaat je niet helpen, of wel soms? Anders was je heus wel gestopt. Je vraagt je misschien al af hoe roken of schreeuwen tegen je kind een liefdevolle daad kunnen zijn.

Laten we kijken naar mijn felle gedrag. Op het moment dat ik zo boos ben, weet ik ergens heus wel dat dat niet gaat helpen, wat me nog meer ontstemt omdat ik het op dat moment niet voor elkaar krijg om mijn gedrag te veranderen, waardoor ik nog gefrustreerder raak. En uiteindelijk boos op mezelf, hoe kan ik me toch zo gedragen! Mijn ratio vertelt me dat ik het juiste doe, omdat grenzen stellen heel belangrijk is voor een kind. En dat is het ook. Maar wat ik doe voelt niet goed. En mijn hart heeft altijd gelijk.

Ik veroordeelde mijn gedrag als zijnde slecht. Maar er was een moment waarop ik naar dat gedrag ging kijken. Waarom deed ik het? Omdat mijn zoon niet naar mij luisterde? Met een vijfjarige gebeurt dat regelmatig en uit ervaring wist ik dat uitleggen, eerlijk en consistent zijn veel prettiger zijn en minder tijd kosten dan schreeuwen of hem dwingen te luisteren. Dus waarom koos ik niet de meest efficiënte en effectieve oplossing?

Interessante gedacht.. Een liefdevol persoon als ik, met zowel een hoog IQ en EQ is niet in staat om de meest effectieve oplossing te kiezen. Waarom? Ik dook dieper en dieper in mijn gedrag tot ik bij de kern kwam. Ik hou van mijn zoon. Dat is logisch zul je denken; hij is je zoon, natuurlijk hou je van hem. En toch liet ik hem zulk slecht gedrag zien.. Waarom?

Toen mijn zoon geboren werd, beloofde ik dat ik alles zou doen om hem het beste te geven. Ik wil dat hij gezond en gelukkig zal zijn. In mijn overtuiging is genoeg slaap erg belangrijk voor zijn gezondheid en zorgt het er ook voor dat hij de volgende dag vol energie en blij is. Als hij weigert te gaan slapen, dan ontstemt mij dit meer dan het feit dat hij niet luistert. Het ontstemt mij zo erg omdat niet genoeg slaap niet het beste voor hem is. Nadat ik hem keer op keer terug naar bed stuur, begin ik me machteloos te voelen, niet in staat om hem het beste te geven. Niet zijn gedrag, maar mijn falen om mij aan mijn belofte te houden zorgt voor mijn frustratie en slechte gedrag.

Het begrip dat mijn slechte gedrag voortkomt uit mijn diepste liefde heeft mij doen inzien dat mijn reactie niet volledig slecht is. Sinds die sluier weg is, kan ik zien hoe liefdevol ik ben, zelfs in mijn slechtste humeur. En dat ik eigenlijk mijzelf kwetste door te zeggen dat mijn liefdevolle reactie slecht is. Zelfs al uitte het zich in een slechte vorm, de basis was liefde. Pas toen ik stopte mijn liefde te veroordelen en deze accepteerde, kon ik eindelijk veranderen hoe ik reageerde.

Ik heb nog steeds de overtuiging “genoeg slaap is goed voor je gezondheid” en ik stel grenzen voor mijn zoon wanneer het tijd is om te gaan slapen. Hij kan nog steeds af en toe zeggen “ik wil niet gaan slapen”. Kijkend naar zijn hart zie ik dat hij mij niet op de proef stelt; blijkbaar is er iets dat hem zo in de weg zit dat ergens in dat kleine vijfjarige lijfje, er een grotere behoefte is dan in slaap gaan vallen. Tegenwoordig ben ik in staat de meest effectieve manier te kiezen en vertel ik hem “Ik wil dat je toch naar bed gaat. Wat heb jij nodig om in slaap te vallen, hoe mag ik je helpen?”

Vanavond kwam hij naar beneden, weer eens moeilijk aan het doen dat hij niet kon gaan slapen. Het kostte me twee minuten om hem terug in bed te krijgen. Dit keer was een klein lantaarntje genoeg. Allebei zullen we vanavond slapen met een glimlach op ons gezicht. In plaats van verdrietig en boos in slaap vallen, hebben we allebei gekregen wat we willen; hij dat kleine beetje wat hij nodig had om in slaap te kunnen vallen en ik het beste voor hem doordat hij op tijd in slaap viel. En dat allemaal door de sluier weg te halen en mijn liefde en liefdevolle daad te begrijpen.

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *